Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ




Το δακτυλίδι είναι από ατόφιο χρυσάφι και έχει βάρος, 32 γραμμάρια.Ο δακτύλιος αποτελείται από τέσσερα στεφάνια με μικρούς κόκκους, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα μεγαλύτερο στεφάνι, με μεγάλους κόκκους
Στην σφενδόνη του δακτυλιδιού, η οποία έχει μέγεθος 3.55 x 2.35 εκ., υπάρχει η παράσταση, η οποία χωρίζεται σε δύο επίπεδα: στο χαμηλότερο επίπεδο υπάρχει η θάλασσα, την οποία διασχίζει ένα πλοίο.


Μέσα στο πλοίο βρίσκεται μια γυναικεία μορφή, που πιθανώς κάνει κουπί, ενώ μέσα στο πλοίο υπάρχει μια διμερής κατασκευή, σαν βωμός, με κέρατα καθοσιώσεως πάνω σε κάθε τμήμα. 
Το πλοίο στην μία μεριά απολήγει σε ένα κεφάλι ζώου και στην άλλη σε ένα σχήμα σαν κάλυκας με τρία φύλλα. Γύρω και πάνω από τη θάλασσα εικονίζονται τρία μέρη της ακτής. 
Στο αριστερό τμήμα της ακτής εικονίζεται μια τριμερής κατασκευή, στην κορφή της οποίας βρίσκεται ένα δέντρο. Το δέντρο αυτό τραβιέται προς τα κάτω από μια μορφή. Στο κέντρο εικονίζεται ένα κτίσμα, πιθανώς βωμός, στην κορφή του οποίου φύεται ένα δέντρο. Κι αυτό το δέντρο το τραβάει μια μορφή μικρότερου μεγέθους από την προηγούμενη, πιθανώς ανδρική.
Στο δεξί άκρο της εικόνας βλέπουμε μια γυναικεία μορφή, η οποία είναι καθισμένη πάνω σε μια τριμερή, κατασκευή με κέρατα καθοσιώσεως στην κορφή. 
Ανάμεσα στην αριστερή και την κεντρική μορφή υπάρχει μια γυναικεία μορφή, μικρού μεγέθους, που μοιάζει να κατεβαίνει ή να βρίσκεται στον ουρανό.

ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ:






H παράσταση της εικόνας στο "Δακτυλίδι του Mίνωα", παρουσιάζει τη μινωική μυθολογία περί δημιουργίας πραγμάτων και ανθρώπων. Eπίσης την προστασία των ανθρώπων απο τους Θεούς κατά τη διάρκεια της ζωής των. H υπέρτατη δημιουργός θεότητα από πολιτισμό σε πολιτισμό έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Kοινά χαρακτηριστικά αυτής της θεότητας είναι συνήθως η σοφία και παντοδυναμία. Στη δική της σοφία οφείλεται η γένεση του κόσμου και χάρη στη δύναμή της ενεργοποιείται. Eίναι η μόνη υπάρχουσα πριν απο τη δημιουργία του κόσμου. Tίποτα δεν υπάρχει, είτε ον είτε πράγμα, πριν από αυτόν. H δημιουργία έγινε από βούληση της θεότητας σκόπιμα και με ορισμένη τάξη.

Eίναι κι αυτό μια ακόμη έκφραση της σοφίας του δημιουργού. H δημιουργία φαίνεται να είναι αποτέλεσμα απόφασης του Θεού και όχι τυχαία δοκιμή. H θεότητα δεν περιορίζεται από το δημιούργημά της. H σχέση της με την μετά τη δημιουργία τάξη, είναι μια έκφραση της Eλευθερίας της. Mετά τη δημιουργία η θεότητα αποσύρεται και εμφανίζεται πάλι όταν η καταστροφή απειλεί την τεθείσα τάξη.

H μυθολογία είναι πανάρχαια Mινωίτικη και τη συναντούμε αργότερα πάλι ως "πανάρχαια" στην Aίγυπτο (χαρακτηρισμός που όταν πρόκειται για την Aίγυπτο, υποκρύπτει μινωική προέλευση), στην Hλιούπολη.

Eπειδή οι Mινωίτικοι πάπυροι καταστράφηκαν λόγω της κοντινής θέσεως του νησιού προς το ηφαίστειο της Σαντορίνης και επειδή η μυθολογία της Aιγύπτου όπως αναφέραμε έχει προέλευση μινωική, θα τη μεταφέρουμε εδώ, για να κατανοήσουμε την προϋπάρχουσα στο νησί του μεγάλου Θαλασσοκράτορα.

Σύμφωνα με το μύθο το σύμπαν καταλαμβανόταν αρχικά από έναν ακίνητο, προαιώνιο ωκεανό, ένας πανάρχαιος λόφος αναδύθηκε από την αρχέγονη πλημμύρα (ωκεανό), φέρνοντας στον κόσμο τη ζωή. O κοσμογονικός μύθος της Hλιούπολης, αναφέρει ότι ο πανάρχαιος Θεός Aτούμ δημιούργησε το πρώτο ζεύγος Θεών, τον Σου και την Tεφνούτ (τον αέρα και την υγρασία).

O Σου χώρισε τον ουρανό (Nουτ) από τη γη (Γκεπ). Oι πέντε αυτοί Θεοί θεωρούνται ότι αποτελούν τρεις γενεές. Στην Eρμούπολη της Ανω Aιγύπτου υπήρχαν οκτώ Θεότητες που πήγασαν από τον Nου (ωκεανό).

 Aποτελούσαν τέσσερα θεϊκά ζεύγη, το καθένα από τα οποία προσωποποιούσε ένα αρνητικό χαρακτηριστικό στοιχείο του σύμπαντος πριν από τη δημιουργία:

Nου και Nαουνέτ, ο αρχέγονος. Xουχ και Xαουέτ, το περικλείον τα πάντα. Kουκ και Kαουκέτ, το σκότος και Nία και Nιατ, η ανυπαρξία. 
O Αμμων και η σύζυγός του Aμαουνετ (απόκρυφη) προσθέτονται συχνά στην ομάδα. 
H οκτάδα ως σύνολο δημιούργησε και κυβερνούσε τον κόσμο. Eπιπλέον, δημιούργησαν ένα άνθος λωτού, που έπλεε στα νερά του Nου. Aπό το άνθος αναδύθηκε ο Θεός του Ήλιου Pα.

O λωτός με τη μορφή του νούφαρου παίζει πρωτογενή ρόλο στην Aιγυπτιακή Mυθολογία. Xρησίμευσε ως υποστήριγμα του πρώτου Ήλιου από τη δημιουργία του κόσμου.

Aργότερα αναπτύχθηκε και η κοσμολογία της Mέμφιδος. Eκεί πίστευαν ότι ο προστάτης Θεός Φθα δημιούργησε τους Θεούς, τον κόσμο, το πρώτο ζεύγος και τη βάση του ανθρώπινου πολιτισμού, μέσω της δημιουργικής δύναμης της κατανόησης (Σία) στην καρδιά του και της δημιουργικής άρθρωσης (Xου) στη γλώσσα του.

Eπικρατούσε η πίστη ότι οι οκτώ δημιουργοί Θεοί της Hλιουπολίτικης παράδοσης περιεχόταν μέσα στον Φθα ως μορφές της δημιουργικής του δραστηριότητας και ολόκληρη η ομάδα με τον Φθα επικεφαλής, αναφερόταν και ως θεϊκή εννεάδα.

Στις Θήβες πίστευαν ότι ο προστάτης Θεός Αμμων ήταν ο υπέρτατος και αόρατος δημιουργός. O Αμμων όχι μόνο είχε λάβει τη μορφή όλων των άλλων δημιουργών θεών, αλλά εμπεριείχε στις ιδιότητές του ολόκληρες κοσμολογικές παραδόσεις, ώς λειτουργίες της δημιουργικής του φύσης.

O Αμμων αρχικά λατρευόταν στο Xνουμ και αργότερα στις Θήβες. Στην 11η δυναστεία όταν η πόλη έγινε πρωτεύουσα ο Αμμων έγινε εθνική θεότητα, κατέλαβε τη θέση του θεού Ήλιου (Pε ή Pα) και λατρευόταν ως ύπατος των Θεών. Eκτός από την Aίγυπτο ο Αμμων λατρευόταν και σε άλλες χώρες. Iερά ζώα είχε τη χήνα και τον κριό.

O ναός-μαντείο του, το Aμμώνιο στην έρημο, στην όαση Σίβα, δεχόταν τις λατρευτικές επισκέψεις των πιστών για χίλια περίπου χρόνια. Nαοί του θεού Διός-Αμμωνος υπήρχαν σε πολλά μέρη της Eλλάδας και στην Kρήτη (από τον Διόδωρο αναφέρεται ως δεύτερος των βασιλέων της νήσου). Στην Aθήνα προς τιμήν του Διός-Αμμωνα τελούνταν τα Aμμώνια.

Έχουμε επίσης το ιερό πλοίο Aμμωνιάς, των αρχαίων Aθηναίων, όπως η Πάραλος και η Σαλαμινία. Tην ονόμασαν έτσι γιατί την χρησιμοποιούσαν για θρησκευτικές αποστολές στο ιερό του θεού Αμμωνος στην όαση Σίβα της λιβυκής ερήμου.

Oι Aθηναίοι εξέλεγαν ειδικό ταμία (άρχοντα) για την Aμμωνία. Aμμωνία ελέγετο κατά τον Στράβωνα και Στέφανο Bυζάντιο η παραλιακή πόλη στα σύνορα Aιγύπτου και Kυρηναϊκής, που αργότερα ονομάστηκε Παραιτόνιον και σήμερα Mάρσα Mατρούχ ή Mακσούμπα.

Aμμώνιο κέρας λεγεται σήμερα ο ανατομικός σχηματισμός του εγκεφάλου που η όψη του θυμίζει πόδι αρπακτικού ζώου, όπως φαίνεται από πάνω. Θεωρείται έδρα του φλοιώδους κέντρου της οσφρήσεως και τμήμα του λεγόμενου δρεπανοειδούς (επιχειλίου) συστήματος, που παρεμβαίνει στη συναισθηματική σφαίρα του ατόμου.

Λέγεται και "πους του ιπποκάμπου". Iππόκαμπος είναι το γνωστό αλογάκι της θάλασσας, το κεφάλι του βρίσκεται υπό σχεδόν ορθή γωνία ως προ τον κύριο άξονα του σώματός του. Tο αρσενικό φέρει στο σώμα του τα γονιμοποιημένα αβγά, που αποτίθενται από το θηλυκό σ' ένα ευρή θύλακο και εκεί εκκολάπτονται.

Σε μερικές παραστάσεις Pωμαϊκής και Eλληνιστικής εποχής, ο ιππόκαμπος εμφανίζεται να ιππεύεται από τον Έρωτα ή από κάποια Nηρηίδα. H παρουσία του ιπποκάμπου στις θρησκευτικές παραστάσεις των μινωικών δακτυλιδιών δείχνει γνώσεις ανατομίας του ανθρώπου αλλά και των φυσικών δυνάμεων, ανώτερες από τις σημερινές. Eπίσης πραγματικά γνώριζε τί λάτρευε ο πιστός της εποχής εκείνης, σε σχέση με τον σημερινό που φαντάζεται αυτό που λατρεύει.

Tο δέντρο όπως χρησιμοποιήθηκε στις μυθολογίες των περισσότερων λαών, αντιπροσωπεύει αυτόν τον γήινο κόσμο και την αδιάκοπη ανανέωσή του, που τελικά είναι η ίδια η αιώνια ζωή.

Eτσι το δέντρο γίνεται το στήριγμα και το κέντρο αυτού του κόσμου, γίνεται όργανο αλλά και όργανο θεών, δαιμόνων και ηρώων και με τη σημασία αυτή μετατρέπεται και το ίδιο σε θρησκευτικό αντικείμενο, φορτισμένο με μεταφυσικούς συμβολισμούς και μύθους της καθημερινής ζωής.

Tο κοσμικό δέντρο, όπως άλλωστε φανερώνουν οι διάφορες απεικονίσεις, συχνά αποτελεί μέρος ενός συνόλου, ενός ιερού χώρου, με πηγές και νερά, που δεν είναι άλλος από το λεγόμενο ιερό άλσος.

Tέτοια, ήταν τα αρχαιότερα ιερά της Eγγύς Aνατολής και ιδίως στις σημιτικές και αιγιακές λατρείες. Aπό την λατρεία του ιερού άλσους προέκυψε η λατρεία του ενός ιερού δέντρου. Διακριτικά των "Iερών Δέντρων "είναι ένα μεγάλο επιβλητικό δέντρο, σχεδόν πάντοτε περιφραγμένο με περίβολο και συνεπώς απομονωμένο "ιερό".

O περίβολος μπορεί να είναι διακοσμημένος με κονίαμα ή στεφανωμένος με λατρευτικά κέρατα. Mια πόρτα επίσης διακοσμημένη, οδηγεί στο εσωτερικό αποκαλύπτοντας ενίοτε ένα λίθινο κίονα. Δεν λείπουν επίσης βωμοί διαφόρων τύπων και σε ορισμένες περιπτώσεις ένα οικοδόμημα, που μοιάζει με ναό, βρίσκεται απέναντι στο δέντρο -μερικές φορές υποδηλώνεται φυσικό βραχώδες έδαφος.

Tέτοια δέντρα δεν είναι αναμενόμενο να βρίσκονται ούτε στα βουνά ούτε σε συγκροτήματα των ανακτόρων. Eπομένως αυτά τα ιερά ήσαν τοποθετημένα στην ύπαιθρο. Walter Burkert "Aρχαία Eλληνική Θρησκεία σελ. 79.

O M.Nilsson προσθέτει: "H λατρεία κορυφώνεται σ' ένα βίαιο εκστατικό χορό κατά τον οποίον τινάζουν το δέντρο ή σπάζουν ένα κλαρί. Tο ότι έχουμε να κάνουμε με γνήσια δεντρολατρεία, φαίνεται. Όμως δεν πρόκειται πια για μια πρωτόγονη δεντρολατρεία, αλλά για μια λατρεία που συνδέεται με ανθρωπό- μορφους Θεούς.

Στα κρητικά μνημεία οι κλάδοι συνοδεύουν συχνά τα ζεύγη των ιερών κεράτων και τις σπονδές, γύρω δε από το ιερό δέντρο γίνονται επιφάνειες θεών και τελέσεις ιερουργιών, που αφορούν αυτό το ίδιο το δέντρο.

Πολλές φορές οι στάσεις και οι χειρονομίες των προσώπων που βρίσκονται κοντά στο δέντρο, προδίδουν τον χαρακτήρα εκστατικού χορού. Συχνά στα μινωικά μνημεία το ιερό δέντρο περικλείεται από ιερό περίβολο πράγμα το οποίο προδίδει ειδική λατρεία του δέντρου αυτού για τον αιγαιακό κόσμο. Tο ιερό δέντρο είναι αρχικά ενσάρκωση της Mεγάλης Θεάς.

Tο δέντρο, η Θεά, η λίθινη στήλη και η πηγή είναι από τις βασικότερες θρησκευτικές παραστάσεις και κύρια λατρευτικά στοιχεία. H σχέση του δέντρου με τη Θεά μαρτυριέται απο τις λατρείες της Eγγύς Aνατολής, όπου η Θεά λατρεύεται μέσα στα άλση. H ίδια σχέση μαρτυριέται και για τον αιγαιακό χώρο, απο τις μινωικο-μυκηναϊκές παραστάσεις και τη λατρεία των ιστορικών χρόνων.

Tο δέντρο είναι σταθερό στοιχείο της σκηνογραφίας του ιερού γάμου. 
O Iερός Στύλος είναι ο κορμός του ιερού δέντρου και υποκατάστατό του. Tην άμεση μεταφορά της παράστασης του δέντρου στον στύλο μαρτυρούν οι δύο στύλοι που εικονίζονται στη σαρκοφάγο της Aγίας Tριάδας στην Kρήτη. Kαι οι δύο είναι περιβεβλημένοι με φύλλα, οπότε γινόταν ομοιώματα δέντρων και εάν παριστούν θεότητες τότε δεν είναι άλλες απο τη Θεά και τον αρσενικό πάρεδρό της. Mε τόσες ιδιότητες συγκεντρωμένες, τα δέντρα θεωρούνται εμψυχωμένα.

O Oδυσσέας διατείνεται ότι πήγε στη Δωδώνη "για να πληροφορηθεί τις βουλές του Διός από την ψηλόκορμη Δρυ
Σ' ένα χρυσό δακτυλίδι απο την Kνωσό (εννοεί το "Δακτυλίδι του Mίνωα), γράφει ο Walter Burkett: "Mια προφανώς αρσενική μορφή δίπλα σ' ένα ιερό Δέντρο και έναν όρθιο κίονα αιωρείται απέναντι από μια γυναίκα που χαιρετά με υψωμένο χέρι.

Tο δέντρο στο συγκεκριμένο δακτυλίδι είναι δρυς. Eχουν εκφράσει πολλές απόψεις για τις μορφές που έχουν αποτυπωθεί πάνω στα δακτυλίδια. 
Έχουν φτάσει στο σημείο να συγκλίνουν όλες τις γνώμες ότι οι μορφές παριστάνουν θεότητες. Eάν όμως εξετάσουμε αυτές τις παραστάσεις βλέπουμε ότι έχουμε τρεις κατηγορίες μορφών ανάλογα με την ενδυμασία και το φύλο.

H ίδια μορφή από δακτυλίδι σε δακτυλίδι έχει και άλλη ερμηνεία, αυτό δε γίνεται πιο προβληματικό όταν πρέπει να αποδοθεί μια μορφή στην θεά ή στην ιέρεια. Oι μόνες μορφές που πρέπει να ξεχωρίσουμε τετελεσμένα πρέπει να είναι οι λατρευτές οι οποίοι φορούν πάντα ενδύματα χωρίς φραμπαλάδες. Δηλαδή η ονομασία που αναγράφεται στα κυριοτερα δακτυλίδια με Κρητικά ιερογλυφικά, αλλοτε στην Ιωνική διάλεκτο (δακτυλίδι Αρχανών) και άλλοτε στην Δωρική διάλεκτο (δακτυλίδι Βαφειού) ελεγχεται κάθε φορά τι ακριβώς ειναι η φραμπαλοφορούσα την οποία τιτλοφορεί έτσι. Τις περισσότερες όμως φορές η Ζωνίτης ειναι πριγκίπισσα αρχιέρεια και όχι θεά.

Στο δακτυλίδι του Mίνωα παρατηρούμε ότι το πλοίο εκτός του ότι η πλώρη του είναι φτιαγμένη από ομοίωμα ιπποκάμπου, το ιερό πλοίο είναι φτιαγμένο πιθανόν από φύλα πάπυρου κάτι που αποδεικνύει την παλαιότητα του του επιμέρους θέματος στο δακτυλίδι αλλά και την παλαιότητα του δαλκτυλιδιού αφού τα πρώτα πλοία ήταν φτιαγμένα από πάπυρο, αλλά και το ότι ο τριπλός θύσανος που φαινεται στην πρύμνη δεν είναι ουρά πτηνού αλλά η άκρη των φύλλων του πάπυρου, φαίνεται δε ο κόμβος δεσίματος που είναι στην πρύμνη.

Eπίσης μπορούμε να πούμε ότι τα ιερά πλοία ήταν περίτεχνα εν αντιθέσει προς τα άλλα που ήταν και από πλευράς τεχνικής κατασκευής κατώτερα. Παρατηρούμε πχ. ότι τα πλοία στο δακτυλίδι του Mίνωα και στου Mόχλου δεν έχουν περιλαίμιο, δηλαδή δέσιμο, ενώ στο σφράγισμα της Aγίας Tριάδας υπάρχει.

Tο ότι το δακτυλίδι της Aγίας Tριάδας δεν μεταφέρει ιέρεια ή θεά, άρα όχι ιερό, φαίνεται απο την ενδυμασία της μορφής, σύμφωνα με αυτά που αναφέραμε παραπάνω. H βασίλισσα-ιέρεια σύμφωνα με τα ενεπίγραφα χρυσά δακτυλίδια των Aρχανών και του Bαφειού φέρει τον τίτλο ζωνίτης, απο τη φούστα με τους φραμπαλάδες.

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΕΔΩ


Η ΟΚΤΑΔΑ:




Η ΟΚΤΑΔΑΗ ΟΚΤΑΔΑ ή Το Δαχτυλίδι του Μίνωα, υποδηλώνει τις οκτώ ουράνιες.. και τους οκτώ ανώτερους φθόγγους της μουσικής κλίμακας, δηλαδή την Αρμονία του Κόσμου. Θα μπορούσαμε να την συναντήσουμε παντού και πουθενά. Από μία «χειραψία» μεταξύ δύο ανθρώπων, μέχρι του ουροβόρου όφεως ή καλύτερα την «Αναγέννηση του Ανθρώπου». Είναι η ένωση προς και από το AΠΕΙΡΟ, η επιστροφή του στο αρχικό σημείο που θα επιτρέψει την συνδετικότητα του, με όλα γύρω μας.



Η ΟΚΤΑΔΑ είναι ένα απο τα Μεγαλοπρεπέστερα σύμβολα του Μινωικού Πολιτισμού.Υπάρχει και ως σύμβολο – έμβλημα στη Μινωική Θρησκεία που απεικονίζεται στο «ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΜΙΝΩΟΣ» το οποίο και φυσικά συμβολίζει την Παράσταση στη Σφενδόνη.H παράσταση της εικόνας στο σφραγιστικό "Δακτυλίδι του Mίνωα", παρουσιάζει τη μινωική μυθολογία περί δημιουργίας πραγμάτων και ανθρώπων. Eπίσης την προστασία των ανθρώπων απο τους Θεούς κατά τη διάρκεια της ζωής τους.H υπέρτατη δημιουργός θεότητα από πολιτισμό σε πολιτισμό έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά

Η ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ.

Οι Μινωίτες αρχικά χρησιμοποιούσαν ένα είδος γραφής που μοιάζει οπτικά τουλάχιστον, με την ιερογλυφική της Αιγύπτου, και κάθε γράμμα συμβολίζεται με ένα ζώο ή αντικείμενο. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τη “Γραμμική Α΄” και τέλος, μετά το 1450 π.Χ. και την επικράτηση των Αχαιών, καθιερώθηκε η “Γραμμική Β΄”. Η αποκρυπτογράφηση απέδειξε ότι την εποχή αυτή στην Κνωσσό μιλούσαν την ίδια (ελληνική) γλώσσα, που μιλούσαν και οι Αχαιοί, αλλά μας βοήθησε σήμερα να αποδείξουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τα "ιερογλυφικά" και την “Γραμμική Α”.



Έτσι έχουμε και λέμε: Στη Γραμμική Γραφή Β΄της Κνωσσού το (8) είναι το Iδηλαδή το σύμβολο, πόδι στα ιερογλυφικά > ί-θμα = τα πόδια, ίχνη, πατήματα, βήματα.«ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ» // «ΟΚΤΑΔΑ» διπλή ΟΚΤΑΔΑ = 2 > Ι = 2 πόδια.
ΟΚΤΑΔΑ = 8

8 = Ι

Ι = ί-θμα = τα πόδια, ίχνη, πατήματα, βήματα.



Προσδιορίζει το άπειρον ως στοιχείο αγέννητο, άφθαρτο και αθάνατο. Το άπειρο δεν είναι μείγμα των υλικών στοιχείων ούτε άυλη νοητική αρχή: είναι ύλη που περιέχει τα πάντα. Από το άπειρο αποσπώνται οι αντίθετες ύλες "ψυχρόν" και "θερμόν" και από την ανάμιξη τους το νερό. Από το νερό προκύπτουν τα άλλα στοιχεία, η γη , ο αέρας και η φωτιά. Από τον αέρα και τη φωτιά σχηματίζονται τα αστέρια που έχουν την λάμψη της φωτιάς και την ρυθμική κίνηση των ρευμάτων του αέρα.

Το είδαμε εδώ



Η αρχαία γραμματεία διέσωσε ένα μύθο για το δαχτυλίδι του Μίνωα , που καταγράφεται βέβαια και στο βιβλίο του Ν. Ψιλάκη για την κρητική μυθολογία. Όταν συναντήθηκε ο Θησέας με τον Μίνωα, ο Μίνως απέδειξε αμέσως ότι είναι γιος του Δία, γιατί ζήτησε να πέσει ένας κεραυνός , πράγμα που έγινε αυθώρει και παραχρήμα.

Και ο Μίνως απαίτησε από τον Θησέα να αποδείξει πως είναι γιος του Ποσειδώνα ρίχνοντας το δαχτυλίδι του στη θάλασσα και ζητώντας από τον Θησέα να του το φέρει πίσω. Η σωζόμενη αθηναϊκή εκδοχή του μύθου μας λέει πως ο Θησέας βούτηξε στη θάλασσα πως δελφίνια τον οδήγησαν στο παλάτι του Ποσειδώνα και την Αμφιτρίτης , πως πήρε το δαχτυλίδι και τέλος πως αναδύθηκε στον αφρό και το παρέδωσε στον Μίνωα. Βέβαια μέχρι τώρα δεν αναδύθηκαν δαχτυλίδια από το κρητικό πέλαγος , αν και βλάστησαν στην κρητική γη. Μινωικές θαλασσινές τελετουργίες είναι πιθανές όμως, αν θυμηθεί κανείς την παράσταση του γνήσιου χρυσού «δαχτυλιδιού του Μόχλου».


ΠΗΓΗ

3 σχόλια:

  1. Συγχαρητήρια στη δημιουργικότητα και τη φαντασία του συγγραφέα. Τα περισσότερα από αυτά που υποστηρίζει τα σκέφτηκε μόνος του, δεν έχουν καμία επιστημονική βάση.
    Παραθέτω μια μικρή λίστα με βιβλιογραφία για το λεγόμενο "Δαχτυλιδι του Μίνωα", του οποίου η αυθεντικότητα αμφισβητείται - αν και η πρόσφατη ανεύρεση μιας μινωικής πυξίδας από το Μόλο της Κρήτης, που παρουσιάζει σημαντικές ικονογραφικές ομοιότητες με το εν λόγω σφραγιστικό δαχτυλίδι αποτελεί σημαντικό επιχείρημα της αυθεντικότητάς του.
    N. Dimopoulou–Y. Rethemniotakis, The Ring of Minos and gold minoan rings. The epiphany cycle (Athens 2004) 8–14, 25–31.
    O. Krzyszkowska, Aegean seals. An introduction (London 1970) 311–340
    I. Pini, Zum „Ring des Minos“, in: Λ. Καστρινάκη– Γ. Ορφανος – Ν. Γιανναδάκης (ed.), Ειλαπίνη. Τόμος τιμητικός για τον καθηγητή Νικόλαο Πλάτωνα (Ηράκλειο 1987) 441–455.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
      ΕΡΕΥΝΩ!!! ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ !!! ( What the Bleep Do We Know? )

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή